piątek, 23 maja 2014

"Próby Ognia" - James Dashner

Źródło
Tytuł: "Próby Ognia"
Autor: James Dashner
Trylogia: Więzień Labiryntu
Tom: 2
Wydawnictwo: Papierowy Księżyc
Wydano: 2012
Liczba stron: 415

Źródło
Moja przygoda z Thomasem rozpoczęła się kilka miesięcy temu, kiedy w ręce wpadł mi "Więzień Labiryntu", który - nawiasem mówiąc - wyjątkowo miło zapadł mi w pamięci. Wraz z bohaterami pierwszego tomu dystopijnej trylogii Jamesa Dashnera przeżywałam chwile radości jak i smutku, odkrywałam zakątki przerażającego labiryntu. Spodziewałam się, tak jak i chłopcy zresztą, że nic gorszego nie stanie już na drodze do szczęścia. Cóż. Myliłam się.

Labirynt to był dopiero początek. 
Czas na... 
Próby Ognia.

Walcz albo giń. 

Źródło
W Labiryncie życie toczyło się według pewnych zasad. Panowało tam względne bezpieczeństwo, mimo kilku negatywnych czynników... na przykład tego, że chłopcy zamknięci byli w Strefie, otoczonej ciągnącymi się przez wiele kilometrów korytarzy, w których kryły się potwory... mimo że raz na jakiś czas ktoś ginął, mimo że nikt niczego nie pamiętał... A później pojawiła się Teresa. Pierwsza dziewczyna w Strefie. To właśnie ona zapoczątkowała koniec, jak i pewien początek. Thomas spodziewał się, że ucieczka z Labiryntu zapewni im długo wyczekiwany spokój. Parał się nadzieją, że ci, którzy sprowadzili ich do Strefy, przywrócą im pamięć, a cała historia zakończy się happy endem. Niestety los postanowił znów z nich zakpić. Po raz kolejny nastoletni młodzieńcy zostaną postawieni przed śmiertelnym wyzwaniem, z którego wielu nie wyjdzie żywych... DRESZCZ postawił im ultimatum: przemierzą najbardziej spaloną część świata w ciągu dwóch tygodni lub zginą kryjąc się niczym tchórze. Chłopcy są wyczerpani, aczkolwiek wiedzą, że nie mogą się poddać. Zabawa w kotka i myszkę dopiero się rozpoczęła. Wyzwanie jakiemu muszą podołać, nie jest tak łatwe jak to się mogłoby wydawać. Thomas nie dość, że martwi się o swój dalszy byt na ziemi, nie wie także co myśleć o nagłym zniknięciu Teresy, oraz nowym koledze - Arisie. Jego nagłe pojawienie się wśród Streferów wywołuje niemałe poruszenie, zwłaszcza że jego historia nie różni się zbytnio od ich historii... No może z wyjątkiem jednego, drobnego szczegółu...

„Jedyne, co wam powiem, to że czasem to, co widzicie nie jest prawdziwe, a czasem prawdziwe jest to czego nie widzicie.”

Źródło
Rozpoczyna się kolejny etap w życiu nastolatków, stawianych tak naprawdę, przed eksperymentem naukowym, mającym dowieść, iż istnieje sposób na ocalenie ludzkości. Walka o przetrwanie nie skończyła się w Labiryncie. Wręcz przeciwnie. Był on  jedynie ułamkiem tego, z czym musieli się zmierzyć pozbawieni wspomnień chłopcy. Spalona przez Pożogę i wysuszona z powodu nowego, surowego klimatu, Ziemia, staje się krainą zniszczenia, penetrowaną przez Poparzeńców - ludzkich zombie, skażonych przez Pożogę. Streferzy zamiast upragnionej wolności, napotykają na swojej drodze kolejną Próbę, tym razem stokroć niebezpieczniejszą od mrocznych korytarzy. Tu, na pustkowiu ogarniętym wieczną gorączką, można liczyć na zdradę, śmierć kolegów, walkę o przetrwanie zarówno z naturą, jak i parszywymi stworzeniami, będącymi niegdyś ludźmi. Pożoga bowiem okazuje się czymś o wiele bardziej przerażającym, niż początkowo mogło się wydawać. Poparzenie przechodzi przez kilka faz, a wraz z kolejną, człowiek staje się bardziej zwierzęciem, aniżeli istotą ludzką. Rozum zostaje całkowicie wyparty przez szaleństwo, a zakażony byt rozpoczyna walkę o pożywienie... o sprawiedliwość... 

„Jeśli mogę wam coś dzisiaj doradzić, to żebyście nigdy, przenigdy nie wierzyli własnym oczom.”

Źródło
O ile "Więźnia Labiryntu" uwielbiałam, "Próby Ognia" kocham! Kontynuacja perfekcyjna pod każdym względem! Jeszcze więcej akcji, jeszcze więcej dynamiki, jeszcze więcej tego klimatu post apokaliptycznego. Napięcia towarzyszącemu kolejnym rozdziałom  nie brakuje. Emocji było co niemiara. Długo czekałam na powieść, która poruszy mnie pod takim względem jak trzeba. Moje oczekiwania spełnił właśnie James Dashner w "Próbach Ognia". Idealnie dużo zwrotów akcji, idealnie wymierzona ilość rozwiązanych zagadek i tajemnicy. Nie można również zapomnieć o czarujących bohaterach i ich unikatowych charakterach. Zachowanie postaci pasowało do danej sytuacji, nie zgrywali superbohaterów, a wręcz na odwrót. Na każdym kroku można było wyczuć realność oraz naturalność chłopców. Rozdziały pisane są w narracji trzecioosobowej, dzięki czemu czytelnik ma wzgląd do głowy nie tylko Thomasa, ale i nie umykają mu różne elementy fabuły. Jest jeszcze jedna rzecz, której bardzo zazdroszczę panu Dashnerowi. Potrafi w taki sposób zarządzać wydarzeniami, że czytelnik nie wie nawet kiedy został oszukany. Thomas jest najlepszym przewodnikiem po nowym świecie, jaki tylko mógł się trafić. Wierny przyjaciołom, oddany sprawie, ale również normalny. Wątku romantycznego jest tu  naprawdę niewiele, bowiem fabuła opiera się głównie na walce i przezwyciężaniu kolejnych przeszkód oraz mierzeniu się ze śmiercią i potworną zdradą. Co prawda Teresa jest i miesza w głowie nie tylko głównemu bohaterowi, ale i czytelnikowi, jednak wątek ten, można powiedzieć - umyka, przy poznawaniu kolejnych przygód Streferów oraz całkiem nowych postaci. Czy wśród nich znajdzie się jakiś sprzymierzeniec? A może Thomas napyta sobie kolejnych wrogów? 

„- Może umrzeć. 
- Gorzej. Może to przeżyć.”

Źródło
Naprawdę niewiele mogę powiedzieć, aby nie zdradzić ważnych elementów fabuły, ale tak - zdecydowanie, bez żadnych wyrzutów sumienia, stawiam maksymalną ilość punktów, a w oczekiwaniu na "Lek na śmierć" - ostatnią już część tej wspaniałej trylogii, obgryzam sobie paznokcie z nerwów. Czy mój ulubieniec Minho - przeżyje? (Wątpliwe, skoro dzięki swojemu ciętemu językowi ciągle pakuje się w tarapaty) Jak skończy się przygoda Streferów? Czy czeka ich jeszcze jedna Próba? Ostateczne wyzwanie? James Dashner ma to do siebie, że potrafi człowieka nieźle zaskoczyć, więc nawet nie próbuję zgadywać co przyniesie ze sobą finałowy tom, jednej z moich ulubionych trylogii. Wiem na pewno, że szykują się niezłe emocje, a "Próby Ognia" jak na razie mają status "najlepszego tomu", jeśli chodzi o tę serię. Niesamowicie piękny w swej przerażającej postaci, dystopijny świat Dashnera oraz oryginalność i pomysłowość autora sprawiają, że mogę wam tę pozycję jedynie polecić. Perfekcyjny pod każdym względem, zaskakujący, przerażający koniec książki zostawia czytelnika w szoku, przy czym czuje się on jak wyschnięty lodowiec. Żadne inne porównanie nie przychodzi mi do głowy, jak na tę chwilę. Wstrząsająca przygoda z "Próbami Ognia" i Thomasem kończy się w tak nieoczekiwanym momencie, że widz nie myśli o niczym innym, jak o dorwaniu się do kolejnej części. Gdy emocje trochę opadną, zaczynamy zadawać sobie pytania, na które nie da się znaleźć odpowiedzi. Któż bowiem wie, czy za parędziesiąt lat, nasza przepiękna Ziemia nie będzie przypominać tego okropnego pustkowia, w którym szanse na przeżycie są niewielkie? W którym traci się rodzinę, przyjaciół, cząstkę samego siebie...

„- Widzisz - powiedział Minho. - Jesteś tak samo bez serca jak ja. I słusznie.”

Jeśli nadal nie sięgnęliście po "Więźnia Labiryntu", musicie to zrobić! Obowiązkowo! Jestem przekonana, że będziecie zdumieni, jak bardzo realistyczny jest świat wykreowany przez Dashnera. Jak przerażające mogą być przygody grupy nastolatków. Jak bardzo zżyjecie się z bohaterami, których w końcu czeka śmierć... Polecam gorąco. Jest to jedna z tych pozycji, wobec których nie można przejść obojętnie, nawet jeśliby się chciało...

10/10 
(W pełni zasłużone)
Pozdrawiam
Sherry



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Witaj wędrowcze!

Jeśli już pojawiłeś się na Feniksie, byłabym wielce rada, gdybyś był łaskaw pozostawić po sobie jakiś ślad - znak swojej obecności. Nawet nie wiesz ile radości sprawia mi, czytanie komentarzy innych ludzi.

Na każdy z nich odpowiadam (prędzej czy później). :)
Pozdrawiam,
Sherry