piątek, 23 maja 2014

"Gone. Faza pierwsza: Niepokój" - Michael Grant

Źródło
Tytuł: Gone. Faza pierwsza: Niepokój
Autor: Michael Grant
Seria: Gone. Zniknęli
Ilość tomów: 1/6
Wydawnictwo: Jaguar
Data wydania: 23 września 2009
Ilość stron: 528

Źródło
Zapewne każdemu z nas, zdarzyło się przynajmniej raz w życiu ponarzekać na rodziców. Za dużo ograniczeń, zakazy, nakazy, upomnienia, sprzeczki, kłótnie. Być może część z was rozmyślała o idealnym świecie, w którym nikt nie mógłby dyktować wam co macie robić. Pomysł Michaela Granta na serię "Gone" narodził się w jego głowie, myślę - nie całkiem przypadkowo. Przecież inspiracja też ma swoje źródła. W każdym razie, książki Granta ukazały się na rynku wydawniczym i zrobiły furorę wśród powieści młodzieżowych. Czy słusznie? O czym tak naprawdę jest cykl "Gone"? Odpowiedź jest krótka - o dzieciach. 

„- Wiesz - odezwał się Quinn - jedyną zaleta tej sytuacji było to, że urwałem się z lekcji historii. Teraz lekcja historii przyszła do mnie.”

Źródło
Opowieść zaczyna się zwyczajnie. Sam Temple - który za kilkanaście dni ma skończyć piętnaście lat, siedzi w klasie, a lekcja historii trwa w najlepsze. W pewnym momencie wszystko się zmienia. Nauczyciel historii opowiadający o wojnie secesyjnej... znika. Wkrótce okazuje się, że nie był jedynym. Wyparowali wszyscy, którzy mieli piętnaście lat i więcej. W jednej chwili, bez ostrzeżenia, uporządkowany świat dzieci legł w gruzach. Nie ma rodziców, nie ma sprzedawców, nie ma lekarzy, policji, strażaków, nauczycieli, pastorów, nikogo - kto mógłby się nimi zająć i powiedzieć im, co się w ogóle stało. Pozostają uczniowie, przedszkolaki, niemowlęta, którymi nikt nie umie się zaopiekować. Jakby tego było mało nie ma telewizji, internetu. Nie działają telefony. A nastolatki i świat ich otaczający, zaczynają się zmieniać. Mutacje, nadprzyrodzone zdolności, nowe, straszliwe niebezpieczeństwo. Czy ktoś zdoła opanować ten chaos? Czy ktoś zapanuje nad przerażonymi dziećmi, którym zabrano rodziców?

„Nie martw się, Astrid, to tylko ETAP. Ogarniasz? Tylko ETAP.”

Źródło
Naprawdę wiele słyszałam o tej serii i długo czekałam na moment, w którym trafi ona w moje ręce. Gdy już się tak stało, zostałam niemalże wchłonięta przez fabułę "Gone". Już na wstępie, ogromne oklaski należą się twórcy serii, za niesamowity i urzekający pomysł. Zdawałby się tak prosty prawda? Dzieci bez rodziców, porzucone, niespokojne. Ale Michael Grant oprócz oryginalnego i twórczego toku myślenia dał tej książce życie, coś bez czego całość nie miałaby sensu. Poznawanie na nowo otoczenia, gdzie brakuje dorosłych było przerażające, lecz równocześnie urzekające na swój własny sposób. Intrygowało mnie, jak realistycznie autor przedstawił uczucia i emocje towarzyszące zdezorientowanym dzieciom. W jaki sposób potrafił zmanipulować czytelnikiem, by ten naprawdę związał się z losami bohaterów. Nie najgorzej wypadł sam świat i groza czająca się na dzieciaki. Generalnie, nie można wiele zarzucić autorowi, zwłaszcza że "Gone" - nie zapominajmy, należy oceniać według innych standardów, ponieważ jest to seria młodzieżowa, od której za wiele nie można wymagać. 

„- Sadyzm - powiedziała Diana - czerpanie przyjemności z cierpienia innych. 
Drake rozciągnął usta w swym rekinim uśmiechu 
- Nie boję się słów. 
- Gdybyś się ich bał, nie byłbyś psychopatą.”

Źródło
Dzieciaki w "Gone" zaliczają jakby kurs szybkiego dorastania. Muszą uporać się z brakiem najukochańszych osób, a także ze świadomością, że zniknięcie dorosłych zapoczątkowało coś, co teoretycznie nigdy nie powinno się zdarzyć. Nastolatki przeżywają własne zmagania, ze swoją świadomością oraz rządzą władzy. Książka ukazuje, jak ułamek wolności i swobody wpływa na psychikę nieletnich. Jak z posłusznych synów i córek, młodzi przemieniają się w ludzi bez skrupułów, wierzących, że problemy można rozwiązać tylko pięściami. Akcja mknie jak szalona, i choć co prawda brakuje pewnych zwrotów, czy dynamiki, to powieść czyta się niesamowicie szybko. Autor, oprawił świetny pomysł, otoczką thrillera dla młodzieży i całość naprawdę zyskuje sympatię i uznanie. Nie należy do tej serii podchodzić z jakimiś wymaganiami. Warto natomiast skupić się na świetnej kreacji świata, pomyśle, wykonaniu, dołączeniu wątków s-f.

„Świat jest taki, jakim go uczynimy. Ale myślę też, że czasami możemy prosić Boga o pomoc, a On pomoże. Czasami mi się wydaje, że siada i mówi: "Jejku, co te głupki teraz wyprawiają. Chyba lepiej trochę im pomóc.”

Źródło
Książka pozytywnie mnie zaskoczyła, choć nie powiem - nieco zirytował mnie sam koniec. Wydawał mi się strasznie schematyczny i bezbarwny na tle świetnej całości. Kreacja bohaterów również była dobra, jednak zdenerwował mnie jeden fakt. "Ten bohater jest zły i pozostaje zły bo jest zły, a ten bohater jest dobry, szlachetny, cudowny, nie ma żadnych wad i pozostanie dobry bo jest dobry" - tak mniej więcej w moich oczach wypadł tok myślenia Granta. Nigdy nie lubiłam gdy w książkach, autor nie dawał czytelnikowi możliwości wyboru czy polubić danego bohatera czy go znienawidzić. Grant postawił wszystko na jedną kartę, rozdzielając jak laserem - tych dobrych od tych złych. Może jedynym wyjątkiem była Diana i chyba dlatego tak bardzo ją polubiłam. Niemniej, liczę że kolejne części będą tylko lepsze, a jak na razie, książkę polecam szczególnie młodzieży, a także tym, którzy są spragnieni czegoś paranormalnego, ale bez wampirów, demonów i tak dalej. Jeśli chcesz oderwać się od codzienności, zrelaksować przy jakiejś książce, a cenisz sobie niezwykły pomysł na fabułę, mogę ci tylko "Gone" polecić.

7/10
Pozdrawiam,
Sherry


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Witaj wędrowcze!

Jeśli już pojawiłeś się na Feniksie, byłabym wielce rada, gdybyś był łaskaw pozostawić po sobie jakiś ślad - znak swojej obecności. Nawet nie wiesz ile radości sprawia mi, czytanie komentarzy innych ludzi.

Na każdy z nich odpowiadam (prędzej czy później). :)
Pozdrawiam,
Sherry