niedziela, 25 maja 2014

"Baśniarz" - Antonia Michaelis

Źródło
Tytuł: Baśniarz
Autorka: Antonia Michaelis
Wydawnictwo: Dreams
Data wydania: 5 lipca 2012
Liczba stron: 397

Sporo czasu myślałam nad tą recenzją. Zastanawiałam się, w jaki sposób przenieść wszystkie swoje spostrzeżenia na temat tej książki do recenzji i doszłam do wniosku, że i tak pewnie mi się ten zabieg nie uda, więc nawet nie ma co się wysilać. Choć próbować można. W związku z tym, zapraszam do lektury notki, poświęconej powieści niemieckiej autorki - Antonii Michaelis. 

„- Czasem mam problem z odróżnieniem szczęścia od smutku - szepnęła. - Czy to nie dziwne? Czasami po prostu nie wiem, czy jestem szczęśliwa, czy smutna. Tak jest, jak myślę o tobie.” 

Źródło
Na czym zasadniczo skupia się fabuła? Tak, od tego chyba trzeba zacząć. A więc główną bohaterką jest Anna, aczkolwiek narracja jest trzecioosobowa, także mamy możliwość poznania także punktu widzenia innych postaci. To jest naprawdę dobre wyjście, ponieważ skupiając się wyłącznie na Annie, przegapilibyśmy wiele wskazówek i cennych informacji. Ale wracając do wątku: Anna jest maturzystką, gra na flecie, uczy się wzorcowo, a na studia chce jechać do Londynu. Jej życie ulega zmianie przez... właściwie to przez głupią, szmacianą lalkę znalezioną przypadkowo w klasie. Czyż to nie dziwny powód do rozwinięcia akcji? Dla autorki "Baśniarza" nie ma nic niemożliwego. Dzięki lalce i swojej ciekawości, Anna poznaje tego, od którego powinna trzymać się z daleka. Tego, który nie ma z "jej" ułożonym światem, nic wspólnego. Abel Tannatek - polski handlarz pasmanterią - jak to o nim się mówi, okazuje się właścicielem zagubionej zabawki. A właściwie... nie całkiem on, a jego młodsza siostra, ale to właśnie fascynacja chłopakiem, sprawia, iż główna bohaterka miesza się w życie Tannateków, niszcząc ich rutynową codzienność. 

„Ale za słowami czyhała ciemność, ciemność jaka panuje we wszystkich baśniach. Dopiero później, dużo później, zbyt późno zrozumie, że ta baśń była śmiertelnie niebezpieczna.”

Źródło

O co chodzi z tytułem książki? Baśniarzem w książce, jest nie kto inny, jak Abel, który słowami tworzy nową rzeczywistość gdzie wszystkie wydarzenia z życia codziennego kształtują się na nowo i osiągają wręcz magiczną moc. Fabuła powieści Antonii Michaelis toczy się zatem na dwóch płaszczyznach. Tej, w której brutalność, przemoc, smutek, cierpienie i zwykła szkoła mieszają się z tajemniczymi morderstwami i drugiej, gdzie bohaterowie mierzą się z problemami o podłożu można powiedzieć... metaforycznym. Mającym swe źródło w normalnym życiu. Trudno mi dokładnie wyjaśnić tę zależność, bowiem ten zabieg - przeplatania, niczym w pajęczynie, nitek realności i baśni był tak genialny i niespodziewany, że do końca czytelnik nie może być pewien co jest prawdą a co fikcją. Muszę przyznać, że bywały momenty (w końcowych dwóch rozdziałach), iż sama się gubiłam, myśli Anny mnie przytłaczały, a w tle słyszałam tylko słowa Abela układające się w historię, która miała swój początek, właściwie... niewinny. Okazuje się jednak, że wystarczy parę sytuacji, parę emocji, miłość - by raz na zawsze, wszystko uległo zmianie. 

„Na dnie morza widziałem leżące słowa, tysiące słów, wraki zdań, pytania i odpowiedzi, które nigdy nie dotarły do celu...” 

Źródło
Skoro już mniej więcej wiecie o czym jest fabuła w normalnym znaczeniu tego słowa, teraz ja wam powiem, o czym moim zdaniem opowiada ta książka. To nie jest romans, gdzie dziewczyna z dobrego domu spotyka outsidera, przełamują się pierwsze lody, a później miłość, happy end i żegnamy. Owszem - mamy tu wzorową uczennicę - Annę, jedynaczkę, żyjącą w bańce własnych myśli, przytłoczoną nadmiarem melancholii, uwięzioną między swoimi myślami. Ale jest też Abel - samotny, zimny, niebezpieczny Abel, u którego Anna zaczyna odkrywać inne cechy, kryjące się głęboko w sercu chłopaka. Ich kontrast pomaga zrozumieć czytelnikowi, jak czuje się osoba, skazana na samotność. Autorka pokazuje widzom, iż mimo że może kast społecznych nie ma już w naszej codzienności, pewni ludzie po prostu są odrzucani, ponieważ wydają się nie pasować do perfekcyjnego środowiska ludzi, którzy nie mają większych zmartwień od tego kto się z kim prześpi, kto z kim pójdzie się schlać, czy kto będzie zakuwał w piątek historię do egzaminu. W powieści, może na to nie wygląda na pierwszy rzut oka, ale poruszane są bardzo ważne tematy i problemy społeczeństwa. Są one stałym tłem dla historii, gdzie baśń pozbawia ludzi wszelkich złudzeń... Gdzie fikcja jest ostatnią drogą ucieczki...

„Baśniarzu, dokąd żegluje ten statek, na którego pokładzie się znajdujemy? Dokąd prowadzi twoja baśń? Kto płynie czarnym statkiem? Czy poleje się jeszcze więcej krwi?"

Źródło
Nie będę obijać w bawełnę - Anna jest niemalże moim odzwierciedleniem. Za dużo myśli, stanowczo za często daje się ponieść fantazji, to co się dzieje w jej głowie, wielu określiłoby zalążkiem depresji. Skryta w sobie, chowająca w głębi siebie uczucia, ciekawska, po prostu urocza. Nie sądziłam, by kiedykolwiek, którykolwiek autor potrafił w tak dosadny sposób przedstawić bohaterkę i uchwycić przy niej to co tkwi także w czytelniku - we mnie. Abel, od początku jawi się nam jako ktoś kogo normalna osoba powinna unikać, od którego towarzystwa powinno się stronić... Niebezpieczny, tajemniczy, o lodowato niebieskich oczach, z których bije chłód... Jest jeszcze Michi - młodsza siostra Tannateka, promień słońca, iskra życia w ponurej, smutnej historii przedstawionej przez niemiecką autorkę. Akcja książki toczy się w czasie około zimowym, więc nie brakuje zamarzających dłoni, szczękania zębami i śniegu, ale to jak niesamowicie realistycznie został wykreowany klimat, genialny nawiasem mówiąc, potwierdza fakt, iż czytając książkę, czułam autentyczne zimno promieniujące z kartek "Baśniarza". Jakim prawem autor może wzbudzać w czytelniku takie emocje?

„Jak się zna kogoś całe życie, to można zobaczyć go nawet w ciemności.” 

Takich książek jak ta, nie powinno się oceniać, ponieważ... ja osobiście nie jestem w stanie wystawić oceny. Myślę, że nie ma skali według, której można by ocenić tą książkę. Nie ma listy, do której można by ją podporządkować. W stosunku do tej powieści nie można też mówić o jakimś stylu autorki. Bo całą uwagę czytelnika, Antonia Michaelis skupia na szaleńczej podróży z baśni, na realnej walce o tych, których najbardziej się kocha... Zakończenie. Jeśli miałabym opisać wszystko to co myślę, o samym zakończeniu - o dwóch ostatnich rozdziałach, mogłaby powstać z tego osobna notka. Powiem tylko, że łzy się polały, a ja z całą stanowczością, jestem zachwycona. Zachwycona książką. Zachwycona geniuszem, z jakim się zetknęłam, czytając tę, z pozoru prostą książeczkę. Zakochana w baśni, ogarnięta melancholią, zagubiona w myślach, żegnam się z wami, a powieść... polecam? W stosunku do tego co przeżyłam, to słowo wydaje się zbyt banalne. 

No, dobra
skoro już miałabym ocenić...
10/10
(mimo, że pojawiły się błędy w korekcie)


Inne książki A. Michaelis zrecenzowane na Feniksie:
Dopóki śpiewa słowik

Źródło
A w tym miejscu, pragnę podziękować Staw Cherry, dzięki której w ogóle zainteresowałam się tą książką. Pamiętam, jak po przeczytaniu jej recenzji, od razu miałam ochotę pobiec do księgarni i myślę, że to głównie ciekawości i tej fascynacji utrzymującej się po odwiedzeniu Straw, "Baśniarz" w końcu został przeze mnie kupiony i przeczytany. Mam nadzieję, że moja recenzja wywoła u was podobne uczucia, bo naprawdę nie chciałabym, żebyście przegapili tak wyjątkową lekturę...
Ach, i jeszcze! Dzięki Patko, że swoją recenzją powyższej pozycji, wręcz zmusiłaś mnie do powrócenia do porzuconej książki, która leżała sobie na biurku taka nieprzeczytana... Koniec końców okazuje się, że mamy podobne zdanie? :)

Także dziękuję serdecznie! ♥
Pozdrawiam,

Sherry

„- Co ci leży na sercu? 
- Nic - odpowiedziała i po chwili dodała: - Świat. (...) 
- Tak - odparł Magnus. - Tak wyglądasz, jakby świat leżał ci na sercu.”


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Witaj wędrowcze!

Jeśli już pojawiłeś się na Feniksie, byłabym wielce rada, gdybyś był łaskaw pozostawić po sobie jakiś ślad - znak swojej obecności. Nawet nie wiesz ile radości sprawia mi, czytanie komentarzy innych ludzi.

Na każdy z nich odpowiadam (prędzej czy później). :)
Pozdrawiam,
Sherry