niedziela, 8 maja 2016

Stinger. Żądło namiętności - Mia Sheridan

źr.
Stinger
Septem/Wydawnictwo Helion, 2016
408 str.

To dziwaczny zbieg okoliczności, że pewnego weekendu, równolegle do siebie, odbywają się dwie konferencje, dokładnie w tym samym hotelu. Jeden, który jest celem Grace Hamilton - ambitnej studentki prawa, drugi, który w zamierzeniu, ma być między innymi dla Carsona Stingera, aktora porno. To dziwaczny zbieg okoliczności, że dwójka tak odmiennych od siebie ludzi, wpada sobie w oko od pierwszego wejrzenia. To dziwaczny zbieg okoliczności, że zacinają się w windzie, a ich pobyt w zamkniętej przestrzeni, prowadzi ich do zawarcia pewnego układu, który ma przysłużyć się obydwojgu. I w końcu, to dziwaczny zbieg okoliczności, że parę lat później, odmienieni, Grace i Carson ponownie się spotykają i nie potrafią trzymać się od siebie z daleka. 

Może będziecie zdziwieni, ale wbrew tytułowi, "Stinger. Żądło namiętności" nie jest erotykiem. Nazwałabym tę książkę romansem, z pewnymi elementami New Adult oraz dodatkami w postaci... co prawda to prawda - wielu scen erotycznych, które jednak nie wypełniają pierwszego planu powieści. Fabuła opiera się na intensywnej więzi, która pewnego dnia połączyła Carsona i Grace, a która nie dała im o sobie zapomnieć przez wiele lat od ich rozstania, po to by wrócić ze zdwojoną mocą, przy ponownym spotkaniu. 

Mia Sheridan zdążyła mnie przyzwyczaić, że w swoich książkach łączy historie romantyczne, z walkami wewnętrznymi, które przeżywają bohaterowie i kryminalnymi dodatkami, które w zamierzeniu, mają dodawać książce na znaczeniu. Po to by pokazać, że romans może coś ze sobą nieść. Niestety, w przypadku pióra tej pani, powiedziałabym, że pomieszanie kryminalnego aspektu z przesłodzoną historią romantyczną, skończyło się na tym, iż całość wypadła sztucznie, naciąganie, a jeśli połączyć to z nieudolną narracją z perspektywy faceta, to mamy filary tworzące "Stingera"

Problem w piórze Mii Sheridan jest taki, że stara się tworzyć historie o "prawdziwej miłości i o ludziach, którzy są sobie przeznaczeni". Tyle, że nie wiem czy autorce ktoś powiedział, że prawdziwa miłość nie opiera się na gruchnięciu relacji opartej na seksie i naciąganej śpiewce o przeznaczeniu i losie. Cała więź Carsona i Grace wydawała mi się w najlepszym wypadku przesłodzona i sztuczna. Nie kupowałam tych wszystkich wewnętrznych walk i chaosu, które w nich zachodziły, bo po prostu nic mi się w tej historii nie trzymało kupy. 

Na dodatek w tej powieści wszystko i wszyscy byli skrajni. Jeśli ktoś jest zły, to jest zły do szpiku kości, a cała reszta ludzi jest dobra. Jeśli ktoś jest zły, to wiadomo, że skończy źle, a jeśli ktoś jest dobry, to oczywiście wszystko będzie mu perfekcyjnie wychodzić, bo hej - bohaterowie tak mają. Nie wiem na jakim świecie Mia Sheridan żyje, ale w prawdziwym życiu, człowiek nie składa się z samych dobrych lub złych cech. I myślę, że w gruncie rzeczy, ten aspekt nierealności w książce, przesądził o tym, że nie byłam w stanie do końca cieszyć się lekturą. Choć nie mogę powiedzieć też, że była do końca zła. Bo nie była.

Pióro Sheridan jest naprawdę przyjemne, bohaterów drugoplanowych nie da się nie lubić, a całą historię można czytać bez wytchnienia, bo przyciąga człowieka jak magnes. I co prawda to prawda, wszystkie tak zwane "żarty" wydawały mi się kiczowate, co nie znaczy, że ani razu przy lekturze się nie uśmiechnęłam. Bo uśmiechnęłam się. Spodobały mi się czyste odruchy troski i lojalności. Spodobało mi się przedstawienie osób, które odpowiednio zmobilizowane, potrafią się zmierzyć ze swoimi lękami i rozpocząć walkę o własne marzenia i o realne cele. Podobało mi się ukazanie walki z przeciwnościami losu i podejmowanie wyzwań, jakie stawia przed ludźmi życie. Spodobała mi się sama idea połączenia skrajnie różnych jednostek i nakierowania ich losów w taki sposób by ścieżki ich egzystencji się ze sobą przeplatały. Przede wszystkim jednak, myślę, że warto zwrócić uwagę na koncepcję pomysłu, by spróbować nadać romansowi poważniejszemu wydźwięku.

To prawda, że w moim mniemaniu, Mii Sheridan to wszystko wyszło średnio w "Stingerze", ale doceniam próby, doceniam oryginalny pomysł i wplecenie w opowieść poważniejszych wątków, a także przedstawienie kariery wojskowego, którą myślę, że jeszcze mocniej mogliśmy po lekturze "Żądła namiętności" docenić.

Jakkolwiek nie krytykowałabym pewnych aspektów tej książki, nie żałuję, że pozwoliłam Mii Sheridan skraść mi kilka godzin, bo przeżycie ich w towarzystwie ciepłych uczuć, intensywnych emocji, wylewających się z kartek, było niezwykle przyjemnym doświadczeniem. Co prawda historia nie uderzyła we mnie tak jak miałam nadzieję, że to zrobi, ale jestem pewna, że wiele osób odbierze ją znacznie lepiej ode mnie. Jeśli więc czujecie, że Carson Stinger i Grace mogą was porwać, mogą sprawić, że zapomnicie o całym świecie na rzecz tego co oni oferują, nie bójcie się dać im na to szansy.

6/10
Pozdrawiam,
Sherry


Inne książki Mii Sheridan zrecenzowane na Feniksie:



Książkę miałam okazję przeczytać dzięki uprzejmości wydawnictwa Septem. Serdecznie dziękuję!


16 komentarzy:

  1. Te mankamenty nie powinny mi aż tak przeszkadzać, myślę, że w tej lekturze odnajdę dużo relaksu. Chętnie przeczytam. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W takim razie, życzę przyjemnej lektury i pozytywnych wrażeń! :)
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  2. Szkoda, że w Twoich oczach "Stinger" wypadł dość średnio, ta książka jeszcze przede mną, ale czeka już na półce. Trochę żałuję, że pojawia się tu ta nierealność związana z cechami bohaterów, choć mimo wszystko jestem naprawdę ciekawa tej historii :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mnie zwłaszcza doskwierała perspektywa "faceta". Niby autorka starała się nadać mu męskiego tonu, a ja czułam się jakbym czytała myśli drugiej kobiety. Zero umiejętności, pod tym względem. No, ale.
      Ja często mam zdanie inne od pozostałych czytelników, także wciąż wierzę, że tobie ta książka może się spodobać dużo bardziej. :) I tego ci właśnie życzę. Miłego czytania!
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  3. Nie specjalnie lubię tę autorkę. Jednak pewnie trafię kiedyś na tę książkę szukając jakiegoś romansu na nudny wieczór. XD
    Dwiestronyksiazek.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też wydaje mi się, że ja i ta autorka się ze sobą nie zaprzyjaźnimy, no ale. Może próbować :D
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  4. Przeciętnie wypada - nim po nią sięgnę, muszę dokładnie przemyśleć wybór :( czytać czy nie.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Mam nadzieję, że cokolwiek postanowisz, będzie to dobra dla ciebie decyzja. :)
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  5. Mam pewne obawy co do tej lektury, ale to nie zmienia faktu, że ciekawość jest silniejsza. :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Absolutnie potrafię to zrozumieć. :D
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  6. To już chyba piąta recenzja tej książki, jaką czytam i powiem Ci, że poprzednie recenzentki oceniały tę powieść wyżej. Ja sam jednak nie jestem co do niej przekonany. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Wiem, właśnie widziałam, że raczej ta książka zyskuje sympatię, ale cóż. To nie jest pierwszy raz, kiedy jakaś autorka, którą uwielbiają inni, nie przemawia do mnie. Konkretnie DO MNIE. :)
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  7. Tej książki Sheridan obawiam się chyba najbardziej, ale mimo wszystkich wad, o których mówisz, mam nadzieję, że przyjemny styl jakoś je zrekompensuje w efekcie dając coś całkiem przyjemnego. Na to właśnie liczę i nie oczekuję zbyt wiele. Swoją drogą nie rozumiem czemu tytuł nie mógł zakończyć się na "Stingerze". "Żądło namiętności" kojarzy się ze słabym pornolem i nawet jeśli ma jakiś związek z fabułą, to chyba lepiej by było nie wyciągać tego na okładkę :-P
    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja też, uwierz mi. Ja też. :D I masz słuszność, wszyscy chyba widzą w "Stingerze" erotyka, a gdyby tylko mieli pojęcie, że to coś a'la obyczajówka... No cóż. Wierzę, że wydawnictwo miało w tym wszystkim jakiś swój cel. :)
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń
  8. Bałam się tej książki, nawet pytałam Panią z wydawnictwa, czy to nie jest jakiś erotyk pokręcony, ale pozytywnie się zaskoczyłam. Mnie styl Sheridan się bardzo podoba, odpowiada mi. Czasem brak pełnej realności w fabule, ale podoba mi się, że autorka porusza tematy, które inni autorzy pozostawiają. Pierwszy raz czytałam o handlu żywym towarem w powieści NA(choć i mi trudno to dokładnie połączyć), czy o sekcie... Ale nie wszystko musi trafiać do każdego. ;)

    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Słusznie. Mnie generalnie w Sheridan strasznie drażni, że nie umie przystopować z dawaniem bohaterów zalet. Bo rozumiem dać kilka i zrównoważyć to wadami, ale u Sheridan? Gdzieżby tam! Poza tym, nie rozumiem dlaczego ona widzi świat w czarno-białych barwach, podczas gdy są też szarości.
      Cóż, jej książki do mnie nie trafiły, ale cieszę się, że trafiły do ciebie. :)
      Pozdrawiam,
      Sherry

      Usuń

Witaj wędrowcze!

Jeśli już pojawiłeś się na Feniksie, byłabym wielce rada, gdybyś był łaskaw pozostawić po sobie jakiś ślad - znak swojej obecności. Nawet nie wiesz ile radości sprawia mi, czytanie komentarzy innych ludzi.

Na każdy z nich odpowiadam (prędzej czy później). :)
Pozdrawiam,
Sherry